Δεν είδε τους αντιπάλους της Συνθήκης, αν και είναι φανερό ότι η σύγκρουση με την Ελλάδα ξεκινά από την αρχή της ίδρυσης του μακεδονικού κράτους - την ASNOM Μανιφέστο του 1944. Το έγγραφο αυτό εκφράζει με αδιαμφισβήτητο τρόπο την "έλλειψη αγάπης" για την ενοποίηση της Μακεδονίας. Η αρετή είναι οι κυβερνήσεις των δύο χωρών αποφάσισαν να αφαιρέσετε τη σύγκρουση μετά από 74 χρόνια ύπαρξής του και τις σχέσεις μεταξύ Ελλήνων και Μακεδόνων θέλουν να κάνουν φιλικό κατά τη στιγμή της ΕΛΑΣ (Ελληνική Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού) και του Δ.Σ.Ε. (Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδα). Μια τέτοια κίνηση μπορεί να γίνει μόνο από τις αριστερές κυβερνήσεις, με έναν ευρωπαϊκό προσανατολισμό και μια κοσμοπολίτικη άποψη.
Η συμφωνία ως σύνολο είναι καλή και για τις δύο πλευρές, ανεξάρτητα από την ασύμμετρη μορφή της. Και οι δύο πλευρές λαμβάνουν αυτό που αγαπούν περισσότερο και τι τους ανήκει, σύμφωνα με την αρχή της δικαιοσύνης και της κατοχής. Κανένας από αυτούς δεν έχει κανέναν λόγο να αισθάνεται ταπεινωμένος ενώπιον του δικού του λαού, ούτε να θεωρείται ένα ηττημένο κόμμα. Και τουλάχιστον διέπραξε την ισχυρότερη πλευρά και τον διεθνή παράγοντα.
Η συμφωνία είναι τελική και συμβατή και για τα δύο μέρη. Δεν υπάρχουν νέες διαπραγματεύσεις ούτε επιτρέπεται η "φιλελεύθερη ερμηνεία" του. Εάν προκύψει διαφωνία, τότε και οι δύο πλευρές θα επιλυθούν. Αν δεν μπορούν να το κάνουν ειλικρινά και ειλικρινά, τότε θα εμφανιστούν στη σκηνή τα Ηνωμένα Έθνη ή το Διεθνές Δικαστήριο.
Τι παίρνουν και τι χάνουν και οι δύο πλευρές
Η Ελλάδα ενισχύει τη γεωπολιτική θέση των βόρειων συνόρων. Παίρνει μια φιλική χώρα με μόνιμο όνομα και συνταγματική τάξη που δεν θα περιέχει αμφιβολίες για το αλυτρωτισμό προς το μέρος της γεωγραφικής Μακεδονίας. Και λαμβάνει επίσης τη συγκατάθεση της μακεδονικής πλευράς ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ του σλαβικού πολιτισμού και του πολιτισμού, αφενός, και του ελληνικού πολιτισμού και πολιτισμού, αφετέρου. Δεν είναι μια «περίεργη προσπάθεια» ή «παράνοια», αλλά μια σοφία από την πλευρά της μακεδονικής πλευράς να μην χάνει την πολιτική στην ιστορία.
Για τους Έλληνες, το όνομα "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας" σημαίνει εδαφική οριοθέτηση του γεωγραφικού όρου Μακεδονία. Το νέο όνομα παραπέμπει σε ένα μόνο τμήμα της γεωγραφικής Μακεδονίας, το οποίο δεν συμβαίνει με το όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Ένα πλεονέκτημα για αυτούς είναι η γενική εφαρμογή του νέου ονόματος (erga omnes). Οριοθέτηση, ωστόσο, οι δύο πολιτισμοί σε μια διανοητική έννοια των Ελλήνων προέκυψε ως αναγκαιότητα στον τραχύ επίτευξη κληρονομιά της προηγούμενης κυβέρνησης της πΓΔΜ, της αρχαίας Μακεδονίας και εντυπωσιακή εμφάνιση της στο κέντρο των Σκοπίων .
Με τη σειρά του, η ελληνική πλευρά έπρεπε να αποσυρθεί από ορισμένες από τις θέσεις της ότι οι προηγούμενες ελληνικές κυβερνήσεις θεωρούσαν κόκκινες γραμμές. Η ελληνική κυβέρνηση συμφώνησε στο νέο όνομα του μακεδονικού κράτους να διατηρήσει το όνομα "Μακεδονία". Πρόκειται για ένα σημαντικό και σημαντικότατο όφελος για τη μακεδονική πλευρά. Το όνομα Μακεδονία συνέχεια του μακεδονικού κράτους, η καταπολέμηση της μέχρι σήμερα, η Ομοσπονδιακή Μακεδονία (1944-1946), στη Δημοκρατία της Μακεδονίας (1991-2018) και τη Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας.
Η ελληνική πλευρά έκανε άλλες παραχωρήσεις ζωτικής σημασίας για την εθνική ανεξαρτησία της πΓΔΜ. Το πρώτο είναι η επιβεβαίωση της μακεδονικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσας, και η δεύτερη είναι η αναγνώριση της Μακεδονικής υπηκοότητας. Πρόκειται για αξίες, μαζί με το όνομα της Μακεδονίας ,, «αποτελούν τους τρεις πυλώνες της ταυτότητας αναγνωρίζονται χρόνο της πΓΔΜ και από την ελληνική πλευρά, η οποία δεν ήταν η περίπτωση. Και αυτό έχει μεγάλη σημασία για τη Μακεδονία, επειδή η Ελλάδα είναι ο πιο σημαντικός μας γείτονας.
Είναι αναμφισβήτητο ότι η μακεδονική γλώσσα είναι διεθνώς αναγνωρισμένη γλώσσα στην τρίτη διάσκεψη του ΟΗΕ για την τυποποίηση των γεωγραφικών ονομάτων που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα το 1977. Αλλά είναι πολύ σημαντικό για εμάς η Ελλάδα να δείχνει έτοιμη να αναγνωρίσει τη γλώσσα ως "μακεδονική γλώσσα". Πρόκειται για ένα σημαντικό βήμα προόδου σε σχέση με τη Βουλγαρία, η οποία δεν αναγνωρίζει ως πηγή τη μακεδονική γλώσσα, αλλά ως "μακεδονική γλώσσα, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας". Έτσι είναι γραμμένο σε έγγραφο που υπογράφει η κυβέρνηση του Λιούμπκο Γκεοργκιέφσκι και η κυβέρνηση του Ivan Kostov από το 1999.
Η συμφωνία πηγαίνει ακόμη περισσότερο όσον αφορά τη μακεδονική ιθαγένεια. Περιέχει καλύτερη λύση από το ισχύον σύνταγμα. Δηλαδή το Σύνταγμα του 1991 αναφέρει ότι οι πολίτες της Reublika Μακεδονίας έχουν την ιθαγένεια της Δημοκρατίας της Μακεδονίας «( Αρθ. 4 ). Μια συνθήκη με την Ελλάδα ότι η εθνικότητα του δεύτερου μέρους θα είναι Μακεδόνες / πολίτες της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας "( άρθρο 1, σημείο 3 ). Αυτό σημαίνει ότι οι Μακεδόνες έγινε συνώνυμο με την ιθαγένεια όλων των πολιτών του μακεδονικού κράτους, ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους. Μια λύση που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε μέχρι στιγμής, πόσο μάλλον να την φτάσουμε.
Αυτή η καινοτομία είναι μια συνεκτική συστροφή σε σχέση με την τρέχουσα κατάσταση. Αντί της απρόσωπης, η Συνθήκη εισάγει τη μακεδονική ιθαγένεια ως πολιτικό όρο (demos). Αυτή η καινοτομία, εάν γίνει μια συνταγματική κατηγορία και εάν όλες οι εθνοτικές μας, και ιδιαίτερα οι Αλβανοί, την δεχτούν, τότε θα δράσει συνολικά στην μακεδονική κοινωνία. Θα συμβεί ότι τώρα δεν συμβαίνει - η Δημοκρατία της Μακεδονίας θα αναπτυχθεί από μια «κοινότητα κοινοτήτων» σε ένα αστικό κράτος και την πολυπολιτισμικότητα στο διαπολιτισμικό.
Παραχώρηση στην Ελλάδα είναι σαφές ότι η σύμβαση είναι «capitulatory» ούτε συμφωνία ότι «θα προκαλέσει απρόβλεπτες και επικίνδυνες συνέπειες για τα εθνικά συμφέροντα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας», όπως ισχυρίζεται ο Πρόεδρος της RM χωρίς να προσφέρει επιχειρήματα. Αποκλίσεις στην Ελλάδα με τον καλύτερο τρόπο αντικρούει τον ισχυρισμό του ότι «η ελληνική συμφωνία» είναι «redifinira» μακεδονικό κράτος και ότι «νομικά κατάργησε τις μακεδονικού λαού». Έτσι, οι Μακεδόνες είναι Μακεδόνες.
Σε αντάλλαγμα, η μακεδονική πλευρά κάνει παραχωρήσεις. Εκτός από την αποδοχή της γεωγραφικό προσδιορισμό ,, Βορρά «(,, Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας»), για να δεχθεί το νέο όνομα που θα χρησιμοποιηθεί στο εσωτερικό, όταν πρόκειται για τα ονόματα των κεντρικών κρατικών αρχών και των επίσημων φορέων και ιδρυμάτων που χρηματοδοτούνται από το κράτος προϋπολογισμό. Το νέο όνομα θα εμφανίζεται στα ταξιδιωτικά έγγραφα και σε άλλα επίσημα έγγραφα και αλληλογραφία, αλλά όχι στον ιδιωτικό τομέα. Οι πολίτες είναι ελεύθεροι να χρησιμοποιούν τους όρους, τοπωνύμια και τα σύμβολα, καθώς και μια επιλογή από χορούς και τραγούδια και κουνώντας τη σημαία της Βεργίνας.
Η μακεδονική πλευρά αποδέχτηκε να κάνει συνταγματικές αλλαγές, αμέσως μετά το δημοψήφισμα, το αργότερο μέχρι το τέλος του 2018. Το πεδίο εφαρμογής των τροποποιήσεων περιλαμβάνεται στη Συνθήκη, παρόμοιο με τη συμφωνία-πλαίσιο του 2001. Με ακρίβεια καθορίζει το νέο συνταγματικό της όνομα, καθώς και την ερμηνεία του όρου «Μακεδονία» και «Μακεδονικός» που nadustaven χαρακτήρα (smislokratija). Απαιτείται η διαγραφή της λέξης "Μακεδονία" από το συνταγματικό κείμενο, διότι η λέξη αυτή καλύπτει ολόκληρη τη γεωγραφική Μακεδονία. Απαιτεί αλλαγή του προοιμίου του Συντάγματος, καθώς και η αλλαγή των δύο μελών του κανονιστικού κειμένου σχετικά με τα κρατικά σύνορα και την κατάσταση της μακεδονικής μειονότητας στις γειτονικές χώρες ( art. 3 και τέχνης. 49 ).
Η συμφωνία περιέχει επιτακτικές διατάξεις για την Ελλάδα. Είναι υποχρεωμένη να επικυρώσει τη Συνθήκη μετά την επικύρωσή της στη Μακεδονία και τις αλλαγές που έγιναν στο σύνταγμα της πΓΔΜ. Είναι επίσης απαραίτητο να στηρίξουμε τη συμμετοχή της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, καθώς και να αναπτύξουμε τη στρατηγική φιλία με το κράτος της πΓΔΜ. Είναι επίσης απαραίτητο να αρθεί η αμφιβολία από τους Μακεδόνες.
Η συμφωνία με την Ελλάδα αποτελεί παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο το διεθνές δίκαιο των συμβάσεων εισάγεται στο εθνικό συνταγματικό δίκαιο, πώς αλλάζει και πώς αγνοεί τους στενούς κανόνες του όταν έρχεται σε σύγκρουση με το πραγματικό σύνταγμα. Είναι μια «Συνθήκη - πάνω από ένα Σύνταγμα», όπως η Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 και η Συμφωνία Πλαίσιο του 2001. Αυτό δεν είναι κατανοητό από τους αντιπάλους της Συνθήκης , ούτε οι υπερασπιστές της "συνταγματικής κυριαρχίας της Δημοκρατίας της Μακεδονίας".
Συνταγματικές αλλαγές
Η συνθήκη απαιτεί ρητά την έγκριση τουλάχιστον τεσσάρων συνταγματικών τροπολογιών. Και μπορεί να υιοθετηθεί περισσότερο, εξαρτάται από τη βούληση του μακεδονικού συνταγματισμού, το όραμα της αλλαγής και άλλες διατάξεις που δεν αναφέρονται ως υποχρέωση. Για παράδειγμα, οι διατάξεις σχετικά με την ιθαγένεια.
Η συμφωνία αρχίζει με την υποχρέωση να αντικατασταθεί η συνταγματική ονομασία "Δημοκρατία της Μακεδονίας" με την ονομασία "Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας". Αυτή η αλλαγή δεν θα είναι δύσκολα εφικτή, διότι υπάρχει ήδη εμπειρία. Κάποιος μπορεί να ενεργήσει με τον ίδιο τρόπο όπως το 1991, όταν το όνομα "Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας" αντικαταστάθηκε από το όνομα "Δημοκρατία της Μακεδονίας". Στη συνέχεια, το επίθετο «Σοσιαλιστής» διαγράφηκε από το Σύνταγμα των ΣΚΜ και ενσωματώνει το στενότερο όνομα «Δημοκρατία της Μακεδονίας». Αυτή τη φορά τίποτα δεν θα διαγραφεί, αλλά μόνο ο γεωγραφικός προσδιοριστής "Βορράς" θα εισαχθεί μεταξύ των λέξεων "Δημοκρατία" και "Μακεδονία". Δεν θα διαταράξει την αισθητική του Συντάγματος, καθώς δεν μας διέλυσε το 1991.
Αλλά η ομορφιά του συνταγματικού κειμένου μπορεί να παραβιαστεί με τη διαγραφή της λέξης "Μακεδονία" από το προοίμιο στο Σύνταγμα και μερικά άρθρα του κανονιστικού κειμένου. Σε αυτή την περίπτωση, η προσπάθεια πρέπει να διεξαχθεί προσεκτικά, με ένα χέρι εμπειρογνώμονα που "τρέμει".
Η δεύτερη τροπολογία θα είναι πιο δύσκολο να γραφτεί επειδή αναφέρεται στο προοίμιο. Η Συνθήκη δεν λέει τι πρέπει να αλλάξει. Μπορεί όμως να συναχθεί έμμεσα ότι το Μανιφέστο της Δημοκρατίας του Krushevo και το Μανιφέστο της ASNOM θα πρέπει να αλλάξουν . Το πρώτο έγγραφο μιλάει για την «αυτόνομη Μακεδονία» και το δεύτερο για την «Ενιαία Μακεδονία».
Το αίτημα αλλαγής του Προομίου χρονολογείται από το 1992. Αυτό προκύπτει από την επιστολή του Υπουργού Εξωτερικών της Ελλάδα, Αντώνης Σαμαράς, απέστειλε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα τον Ιανουάριο του 1992, πριν από τη σύνοδο κορυφής στη Λισαβόνα. Η επιστολή Σαμαρά έγραψε τα εξής: ,, Τα γεγονότα του 1903 και του 1944 υπογράμμισε την προσπάθεια των Σλάβων από την Μακεδονία για τη δημιουργία κατάλληλων αυτόνομο ή ανεξάρτητο μακεδονικό κράτος. Μια χώρα που θα απορροφήσει όλη τη Μακεδονία, συμπεριλαμβανομένων των μακεδονικών επαρχιών της Ελλάδας, της Βουλγαρίας και της Αλβανίας "(Έγγραφα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας 1990-2005).
Η τρίτη τροπολογία θα πρέπει να παρέχει αυστηρότερη εγγύηση για την αμετάβλητη κατάσταση των κρατικών συνόρων της τροπολογίας Ι του 1992 και του άρθρου. 2 της ενδιάμεσης συμφωνίας του 1995. Σε αυτό το θέμα οι Έλληνες δείχνουν μεγαλύτερη ευαισθησία από το όνομα "Μακεδονία".
Η τέταρτη τροπολογία θα πρέπει επίσης να περιέχει μια καλύτερη λύση για τη μακεδονική μειονότητα στην Ελλάδα, σύμφωνα με την τροπολογία ΙΙ του 1992 και την τέχνη. 6 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. Η λύση απαιτείται με την εγκατάλειψη του όρου "εθνική μειονότητα" και την αποδοχή της ορολογίας του Συντάγματος της Ελλάδος του 1975. Αυτή η προσέγγιση συμφωνήθηκε από την κυβέρνηση Branko Crvenkovski το 1992, κατά τη διάρκεια συνομιλιών με τον Βρετανό διπλωμάτη Robin Oniel στα Σκόπια τον Δεκέμβριο του 1992.
Στην έκθεση του Onil στη σύνοδο κορυφής της ΕΚ που πραγματοποιήθηκε στο Εδιμβούργο, η διατύπωση του άρθρου. 49 που προτείνει η κυβέρνηση εκείνη την εποχή ήταν πεπεισμένος ότι θα μπορούσε εύκολα να ωθήσει το Συνέλευση: «Η Δημοκρατία ενδιαφέρεται για την κατάσταση και τα δικαιώματα των Μακεδόνων που ζουν στο εξωτερικό να συμβάλλει στην πολιτιστική τους ανάπτυξη και να ενισχύει τους δεσμούς με τους» Την εποχή εκείνη, η κυβέρνηση συνειδητοποίησε ότι ο όρος "Μακεδόνες" ήταν πιο αποδεκτός από τον όρο "εθνική μειονότητα της πΓΔΜ".
Η αλλαγή είναι σύμφωνη με το Σύνταγμα της Ελλάδας : "Το κράτος θα φροντίσει τους Έλληνες που ζουν στο εξωτερικό και θα διατηρούν τους δεσμούς τους με την πατρίδα τους. Το κράτος θα φροντίσει επίσης για την εκπαιδευτική και επαγγελματική πρόοδο των Ελλήνων που εργάζονται εκτός του κράτους. Ο νόμος θα καθορίσει την αρμοδιότητα, οργάνωση και λειτουργία του Συμβουλίου των Ελλήνων που έχει ως καθήκον να διατηρεί δεσμούς με όλες τις κοινότητες των Ελλήνων σε όλο τον κόσμο ».
Οι συνταγματικές τροποποιήσεις θα κηρυχθούν με απόφαση της Συνέλευσης. Θα ψηφιστεί ένας συνταγματικός νόμος για την εφαρμογή τους, αλλά με ρήτρα ότι θα αρχίσουν να εφαρμόζονται αμέσως μετά την επικύρωση της Συνθήκης από την Ελλάδα. Εάν, ωστόσο, η Ελλάδα δεν επικυρώσει τη Συνθήκη, τότε οι τροποποιήσεις δεν θα έχουν νομικές συνέπειες. Θα κατατεθεί στα αρχεία του Κοινοβουλίου ως απόδειξη της καλής θέλησης του Μακεδονικού Συντάγματος για να λύσει ένα σημαντικό διαφωνία με την Ελλάδα. Θα είναι ένα πλεονέκτημα, όχι αρνητικό για τη Συνέλευση της Δημοκρατίας της Μακεδονίας.
Η δικαιοσύνη της Συνθήκης με την Ελλάδα
Η συμφωνία με την Ελλάδα βασίζεται στην αρχή της ρωμαϊκής δικαιοσύνης, που περιγράφεται από τον William Shakespeare στην τραγωδία του «Τίτος Ανδρόνικος»: «Σε κάθε του» (Suum cuique). Αυτή η αρχή, υπό την επιρροή του Cicero, θέτει τον Baruch Spinoza σε ηθικό επίπεδο : «Όλοι κατέχουν μόνο αυτό που του ανήκει πραγματικά». Η κατοχή είναι το πιο σημαντικό χαρακτηριστικό της γεωγραφικής δικαιοσύνης.
Η συμφωνία με την Ελλάδα πηγάζει από τα κάτω, από τα συμφέροντα του μακεδονικού και του ελληνικού λαού, και όχι από το εξωτερικό, όπως υποστηρίζουν οι αντίπαλοί του. Η συμφωνία έχει βαθύτερες ρίζες απ 'ό, τι φαίνεται με την πρώτη ματιά. Το πνεύμα του είναι συμβατό με το "Σύνταγμα του Έργου" του Βελεστινλίου Ρήγα του 1797, με τις διατάξεις του για την αδελφότητα των βαλκανικών λαών. Η συμφωνία είναι επίσης συμβατή με το «Στρατιωτικό Τραγούδι» του Ρήγα, καλώντας τους «γενναίους Μακεδόνες» να ενταχθούν στους Έλληνες στον αγώνα για ελευθερία.
Aleksas Τσίπρας Πρωθυπουργοί Ζόραν Ζάεφ και ενσαρκώνουν το πνεύμα της Βέντσπιλς, ακριβώς όπως έγινε με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ και του Δ.Σ.Ε. τραγούδια κατά τη διάρκεια των μαχών εναντίον των κατακτητών και μονάρχη-φασίστες. Επίσης, συμβολίζουν τη φιλία μεταξύ του Βαφιάδη Μάρκου, διοικητή του DAG και του Πασκάλ Μιτρέβσκι, πρόεδρο του NOF στο τμήμα του Αιγαίου της Μακεδονίας. Ως κληρονόμοί τους μοιάζουν με τα κόκκινα καρναβάλια που γράφει ο Όσκαρ Νταβικό όταν έμεινε στην απελευθερωμένη περιοχή του Γράμμου τον Μάρτιο του 1947 κατά τον Εμφυλίου Πολέμου. Davicho γράφει και κομματική - Μακεδονικό, Ανδρομάχη (Μάχη), από μη-πολεμιστής - «το πιο όμορφο χωριό σε όλη την Ελλάδα», η οποία τον 350, και του Δ.Σ.Ε. δώσει ΕΛΑΣ 109 αντάρτες, συνολικά 800 σπίτια. Γράφει για την εκτίμηση του Μάρκου ότι «οι Σλαβομακεδόνες πάντα αιμορραγούσαν και υπέφεραν περισσότερο από τους Έλληνες».
Η συμφωνία αναφέρεται επίσης στο Μακεδονικό Σώμα του ΕΛΑΣ, το οποίο με επικεφαλής τον Μαρόκο εισέρχεται στη Θεσσαλονίκη στις 16 Οκτωβρίου 1944. Από ένα υψηλό σημείο, η απελευθέρωση της πόλης παρατηρήθηκε άμεσα από τους Mihajlo Apostolski, Svetozar Vukmanovic Tempo και Metodija Andonov Cento, ο οποίος τότε ήταν πρόεδρος του Προεδρείου της ASNOM. Όμορφο τοπίο που μας θυμίζει μια εποχή συνεργασίας και εμπιστοσύνης μεταξύ των Ελλήνων και των Μακεδόνων.
Ένας τέτοιος χρόνος θα πρέπει να συμβεί ξανά - αυτή τη φορά στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, όταν θα αποφασίσουμε για τη μοίρα της Συνθήκης με την Ελλάδα στο δημοψήφισμα!
καθηγητής. Δρ Σβέτομιρ Σκάριτς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου